خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
سلام ما به حسین و به پاره ی جگرش
سلام ما به حسین و به پاره ی جگرش
که پاره شد جگرش از شهادت پسرش
علی هر آینه،
آیینه ی پیمبر بود
ولی عطش بربود آب و رنگ از گهرش
خمید قامتش از داغ اکبرش ز آن پیش
که بشکند ز فراق برادرش کمرش
ز پاره پاره ی تن اُفتاده بر خاکش
نشست گرد غریبی به صورت پدرش
غم فراق پدر تازه شد برای حسین
چو دید بر رخ خونین او و زخم سرش
گریست بر سر نعش علی بلند بلند
که رفته بود دل از دست و نور از بصرش
حسین را نفس از غصه بر نمی آمد
برای تسلیتش زینب ار نمی آمد