خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
ای مه من که بر رخت ز خون زدی نقاب را
ای مه من که بر رخت ز خون زدی نقاب را
که داغ تو شرر زده به پیکر، آفتاب را
کتاب عشق من تویی که روی خاک خفته ای
شکسته دست آن که او گسسته این کتاب را
دلم کباب شد علی ز حسرت سکوت تو
سخن بگو، شفا بده تو این دل کباب را
هر چه علی علی کنم به من نظر نمی کنی
چرا دریغ می کنی تو از پدر جواب را
به عذر آب خوب شد که بوسه بر لبت زدم
به حرف آب باز کن دوباره لعل ناب را
بیا به همرهم علی بَریم آب در حرم
مگر ز خیمه نشنوی خروش آب آب را
گریه کنم من و عدو خنده کند به گریه ام
که داغ تو ز دست من ربوده صبر و تاب را