خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
اکبر من نو گل من جان من جانان من
اکبر من نو گل من جان من جانان من
خصم با جان تو بازی کرد و تو با جان من
دشمنان حال مرا نادیده می گیرند، آه
هر صدایی بشنوند و نشنوند افغان من
دشمن ار خندد به اشکم او نمی داند که هست
گریه های سوزناکم از دل سوزان من
داغ یاران یک طرف داغ تو بابا یک طرف
میهمان کوفیانم داغ تو مهمان من
یاد کردم از علی و آن سر بشکسته اش
چون بر آمد روی خونین تو از دامان من
تر نکردم من لب خشک تو را اما علی
تر شد از خون عذار تو لب عطشان من
با کلامی یا سلامی یا نگاهی یا دمی
نوجوانم ده جواب دیده ی گریان من
چون که می سازد رثایت را وَ می سوزد ز غم
رو مگردان از «مؤید» جان بابا جان من