خاندان عصمت (ع) › حضرت قاسم(ع)
از زخم تیغت از عسل خوشتر عمو جان
از زخم تیغت از عسل خوشتر عمو جان
ای آرزویم، بر تو ترک سر، عموجان
دادی ز لطف و مرحمت، اذن قتالم
اینک! حلالم کن،
حلالم کن، حلالم
شمشیرها و نیزه ها، چشم انتظارند
تا بر روی زخم دلم مرهم گذارند
عمری سراپا شعله ی جانسوز بودم
من سیزده سال عاشق امروز بودم
کم آه خود را، سدّ راهم کن، عموجان
مثل علی اکبر نگاهم کن عموجان
نیش هزاران خار و یک لاله که دیده؟!
یک لشکر و یک سیزده ساله که دیده
تقدیم کردم بر سنان ها، سینه ام را
کردم نشان سنگ ها، آیینه ام را
قاتل بگو بیرون کند، پیراهنم را
تا حلقه حلقه، چون زره سازد، تنم را