خاندان عصمت (ع) › حضرت قاسم(ع)
گل من چرا زخمی از نیش خاری
گل من چرا زخمی از نیش خاری
پراکنده در دامن لاله زاری؟
مرا داغ لب های خشک تو بر دل
تو بهر چه از چشم خود اشکباری؟
تنت مثل جوشن شده حلقه حلقه
تو دیگر نیازی به جوشن نداری
مزن اینقدر دست و پا روی دستم
قرار دل من چرا بی قراری؟
تو ماه به خون خفته ام در زمینی
تو باغ خزان دیده ام در بهاری
شهیدان نهادند بر خاک، صورت
تو سر بر
سر دوش من می گذاری
چگونه عمو زنده باشد ببیند
تو جان بر سر دست او می سپاری؟
همه آرزوی عمویت همین است
که یک بار، یک ناله از دل برآری
چگونه عسل از دم تیغ خوردی
که خون از دهان تو گردیده جاری
خدایت دهد اجر، «میثم» که بر ما
ز دل می سرایی، به خون می نگاری