خاندان عصمت (ع) › حضرت قاسم(ع)
ای عارضت خرم تر از برگ گل یاس
ای عارضت، خرم تر از برگ گل یاس
وی بر لب خشک تو گریان، چشم عبّاس
داماد بزم خون، به دشت کربلایی
هم مصطفا، هم مرتضا، هم مجتبایی
داری در آغوش عمو، بوی حسن را
حُسن حَسن، خُلق حَسن، خوی حَسن را
کوثر، گریبان چاکِ اشک دیده ی تو
روح مسیحا، در لب خشکیده ی تو
قربانی من! رو به قربانگاه بردی
جان عمو را با خودت همراه بردی
اکنون که جانت را به جانان، وقف، کردم
بگذار تا جای حسن دورت بگردم
زلفت کمند و نیزه قد، مژگان شده تیر
جسمت، زره ی قلبت سپر،
ابروت شمشیر
آهسته بگذر، از برم ای ماهپاره
تا بنگرم بر قدّ و بالایت دوباره
سخت است کز لعل لبت شرمنده باشم
توکشته ی من باشی و من زنده باشم
از خیمه تا مقتل شتابان می روی سخت
در حجله ی خون می روی یا حجله ی بخت
از بس که از شوق شهادت، شاد گشتی
حس می کنی در کربلا داماد گشتی