خاندان عصمت (ع) › حضرت معصومه(س)
چنین گفت پیری ز آل پیمبر
چنین گفت پیری ز آل پیمبر
که بر جان پاکش سلام مکرّر
شبی یافتم در بهشت مدینه
تشرف ز لطف خداوند اکبر
مزار پیمبر قبور ائمه
به چشمم عیان شد چو مهر منور
تمام قبور بزرگان دین را
در آن شهر کردم زیارت سراسر
بسی جستجو کردم آخر ندیدم
مزاری در آن جا ز زهرای اطهر
یکی گفت باشد مکان در بقیعش
یکی گفت در بین محراب و منبر
زدم در همان حال دست توسل
به دامان ختم رسل، کای پیمبر!
مرا آگه از قبر زهرای خود کن
کجا خفته در خاک، آن سرّ داور
نگویم به کس گر تو با
من بگویی
به جان عزیز تو و جان حیدر
پیمبر مرا گفت آن شب به رؤیا
که این راز باید بماند مستّر
اگر خواهی او را زیارت نمایی
ز شهر مدینه به قم روی آور
بزن بوسه بر قبر معصومه ی من
که از نسل زهراست زهرای دیگر
دُر دُرج طاها مه برج یاسین
که مصباح نور است و مصداق کوثر
امامان معصوم را دخت و عمّه
علی بن موسی الرضا راست خواهر
سلام خدا و درود محمد
به این خواهر و این گرامی برادر
دیارش دل رهروان ولایت
مزارش در آغوش موسی بن جعفر
سپهر جلالات را اوست خورشید
محیط کمالات را اوست گوهر
در آغاز ذیقعده ماه جلالش
چو مهر جهانتاب شد نور گستر
ثنایش نیاید ز غیر از ائمه
مدیحش نباشد به خلقت میسر
نبی خُلق و حیدر خصال و حسن خو
حسینی تجلّا و صدّیقه منظر
سزد مادر علم و فضلش بخوانم
اگر چه به عمرش نکرده است شوهر
وضو گر چه زیباست با آب زمزم
تیمم به خاک در اوست خوشتر
به خاک اوفتد آفتاب قیامت
اگر افکند سایه بر اهل محشر
ز خاکش درخشیده خورشید فیضی
که فیضیّه آن را گرفته است در بر
مزار شریفش ملک راست قبله
حریم رفیعش فلک راست محور
خوشا گلبن دین که اینش بود گل
زهی باغ قرآن که اینش بود بر
وجود وی از دوره ی خردسالی
جلال مجسم کمال مصور
کند جان میکال در کوی او سیر
زند روح جبریل بر بام او پر
سلام خدا باد بر زائر او
که باشد به زوّار زهرا برابر
عجب نیست هر شب اگر شخص مهدی
زند بوسه بر این مزار مطهر
به چشم رضا می توان دید در او
کمالات عمّه جلالات مادر
بود قم در امواج دریای فیضش
چو ماهی که در موج دریا شناور
توان یافت عطر بهشت از مزارش
که از بوی زهراست خاکش معطر
سلام هزاران مسیحا و مریم
به
روح امامان و این پاک، دختر
سزد جای باران به دامان صحنش
سماوات دائم ببارند اختر
قدمهای زوّار او مُشک افزا
نفسهای خدّام او روح پرور
به زوار قبرش بهشت است واجب
که گیرد بهشت از قدمهاش زیور
به زنهای کلّ جهان تا قیامت
پس از عمّه و مادرش اوست سرور
بیایید در عُشّ آل محمد
بگیرید حاجات خود را از این در
خلایق از این در گرفتند حاجت
حوائج در این خانه دارند سنگر
حریم امامان معصوم ما قم
بتولش بود دخت موسی بن جعفر
مصون است قم تا ابد از حوادث
که پیوسته معصومه او راست یاور
الا ای ثنا گسترانت ائمه
گهی جد گهی باب گاهی برادر
به اجداد و آباء پاک تو سوگند
که مهر تو به باشد از جان به پیکر
عجین گشت مهرت به آب و گل ما
چنین بود از صبح خلقت مقدّر
نگردد ادا حقّ این نعمت آری
اگر شکر گوئیم تا صبح محشر
دُرِ مدح تو ریزد از طبع «میثم»
کرم کردی ای بانو از این چه بهتر