خاندان عصمت (ع) › حضرت معصومه(س)
ای چراغ چشم قم با فروغ ربانی
ای چراغ چشم قم با فروغ ربانی
هم بهشت را بانو هم بهشت را بانی
هم سلاله ی احمد هم کریمه ی
عترت
هم تو کوثر دوم هم تو زینب ثانی
روح منطق قرآن با لسان توحیدی
شمع محفل عترت با جمال نورانی
خاک پات خوشبوتر از شمیم عطر خلد
آب جوت شیرین تر از شراب روحانی
جبرئیل و اسرافیل در کنار صحنینت
آن کند نگهبانی این کند ثناخوانی
حاجر مکرم را از تو منقبت گفتن
مریم مقدس را با تو راز پنهانی
هم به دست احسانت چشم اسفل و اعلی
هم به خاک درگاهت روی عالی و دانی
دخت حجت هفتم فیض دائمت از قم
بر تمامی مردم می رسد به آسانی
بر سه حجت داور دخت و عمه و خواهر
این کرامت و عزت بر تو باد ارزانی
سائل سر کویت می کند پذیرائی
جن و انس اگر آیند سوی قم به مهمانی
بنده ی عطای تو صد چو حاتم طایی
عاجز از ثنای تو عنصری و خاقانی
ز انتظار نبود دور ای سلاله ی زهرا
گر دهی به یک سائل خاتم سلیمانی
قم ز مقدمت گردید قبله ی دل مردم
ای به خاک درگاهت عرش سوده پیشانی
ای ملیکه ی سوم از مزار تو در قم
قبر مادرت زهرا کرده نور افشانی
می توان به وصفت گفت انما یرید ا...
ریشه ی وجود توست ز آیه های قرآنی
اهل قم تو را دارند می سزد اگر آرند
از بهشت در کویت حور بهر قربانی
عطر تربت پاکت چون دم مسیحایی
دست رحمت و جودت همچو ابر نیسانی
قلب خادم کویت بزم لیله الاحیا
چشم زائر قبرت بامداد بارانی
نقش پای خدامت باغ جنت المأوی
فرش راه زوارت لاله های رضوانی
کیستی تو معصومه با جلال زهرایی
چیستی تو حوریّه در لباس انسانی
سینه ی پدر دارد از تو فیض قدوسی
دیده ی رضا دیده در تو نور ربانی
پیش دشمنت لاله کوهساری از شعله
دور دوستت آتش می کند گلستانی
با تو انس بگرفته شهر با
صفای قم
از تو ریشه بگرفته نخل فیض ایرانی
بعد مادرت زهرا بعد عمه ات زینب
نیست دختری چون تو با جلال سبحانی
در کلاس عرفانت در بیان و برهانت
صد چو بو علی اقرار می کند به نادانی
ذره ای ز فیض تو فیض بخش فیضیه
قطره ای ز جود تو چشمه های حیوانی
با تو مغرب پائیز بامداد نورورزی
بی تو صبح نوروزی شامگاه ظلمانی
در ولای اجدادت مشتعل دل آدم
ز اشتیاق آبایت قلب نوح طوفانی
در ثنای او «میثم» جان به دل دهی هر دم
خوش چکامه می گویی خوش قصیده می خوانی