یاران › حر بن یزید ریاحی(ره)
آمدم سویت ولی غرق گناه
آمدم سویت ولی غرق گناه
توبه از من ببخشش از تو پادشاه
خسته ام ای شاه چشمم سوی تست
جانپناهم خیمه گاه و کوی
توست
مهربانا یک گنهکار آمده
بنده ای بد سوی دربار آمده
خوب می دانم که من بد کرده ام
در بیابان راه تو سد کرده ام
کودکانت را حسین ترسانده ام
در درون خیمه شان لرزانده ام
آری آری مستحق آتشم
لیک از زهرا خجالت می کشم
تو مگو در قلب من احساس نیست
راضی از من حضرت عباس نیست
گریه زینب کبابم میکند
کودکت دشمن خطابم می کند
گر چه پا از حد برون بگذاشتم
احترام مادرت را داشتم
آمدم تا از گنه پاکم کنی
زیر پای زینبت خاکم کنی
رو سفیدم کن مرا با خود ببر
پیش زهرا آبرویم را بخر