یاران › مسلم بن عقیل(ع)
عزیز فاطمه سوزد ز غربت تو دلم
عزیز فاطمه سوزد ز غربت تو دلم
بجای مردم کوفه حسین من خجلم
چو دید خصم که نامت مدام می خوانم
به جرم بردن نامت شکست دندانم
زمانه بسته ز کین آنچنان پر و بالم
که داده ام به غریبی به خصم
اطفالم
میا به کوفه که بر چهره رنگ ننگ زنند
به میهمان خود از بام خانه سنگ زنند
حسین به فکر تشنگی لاله های پرپر باش
گذشت از سر من آب فکر اصغر باش