خاندان عصمت (ع) › حضرت معصومه(س)
بوی بهشت آید از نسیم خوش قم
بوی بهشت آید از نسیم خوش قم
شهر قم و اهل قم سلام علیکم
خنده خورشید اجرتان که گشودید
در حرم اهلبیت، لب به تبسم
طور، قم است و مزار دختر موسی
در حرمش با خدا کنید تکلم
داده شما را سلام حضرت صادق
برده به تمجید، نام اهل قم و قم
قم حرم یازده امام همام است
نی عجب ار گشته قبله ی دل مردم
علم ز قم نور داده بر همه عالم
خلق از این شهر یافتند تعلم
قم حرم فاطمه است، فاطمه یعنی
دختر والا مقام حجت هفتم
فاطمه یعنی یگانه ثانی زینب
شمسه ی عصمت که هست نجمه مرا ام
بانوی خلقت که خلق بهر گدایی
بر در بیت الولاش برده تهاجم
خیل ملک با وضو به قم شده راهی
تا که به خاک
درش کنند تیمم
با قدم آن گل بهشت مدینه
قم شده ممزوج با سرشت مدینه
قم متلاطم ز دست رفته قرارش
شد عوض گل پرِ فرشته نثارش
خلق به کف، دل گرفته اند عوض گل
تا که فتد فاطمه به شهر گذارش
با قدمش روضه ی مقدسه ی قم
بوی گل آید برون ز هر سر خارش
ناقه ی او چون براق احمد مرسل
فاطمه مانند فاطمه است سوارش
سعد که بد پیر فقه آل محمد
پای برهنه، شده است غاشیه دارش
با قدم او مدینه الشرفِ قم
بوی رضا میدمد ز لیل و نهارش
مردم قم دور محملش همه گشتند
همچو ملک جمع، در یمین و یسارش
اهل قم این فاطمه است کآمده در قم
فاطمه هایند محو عز و وقارش
زینب کبرا کجاست تا که ببیند
ناقه ی او روی دوش کیست مهارش
فخر زنان بهشت آمده در قم
جای گرفتند اهل قم به جوارش
تا که به قم شد گشوده، دامن فیضش
فیضیه شد خوشه چین خرمن فیضش
ای حرم یازده ولی، حرم تو
کعب? قم کعبه گشته از قدم تو
غیر امامان شیعه هر چه بگویند
مدح همه خلق عالم است کم تو
بس که دهی بوی عطر فاطمه، انگار
فاطمه گردیده دفن در حرم تو
مردم قم نه، تمام خلق، فدایت
قم نه، جهان زیر سایه ی علم تو
باغ ارم چشم دوخته به حریمت
تا که شود خاک شارع الارم تو
تا ابدالدهر ای کریمه ی عترت
کیست که محروم باشد از کرم تو
به بوَد از پادشاهی دو جهانم
همچو گدایان، گدایی درم تو
دفتر دل باز کرده ام به حضورت
تا چه کند باز اقتضا قلم تو
بحر
عطا، بحر جود، بحر کرامت
ای همه سیراب معرفت ز یم تو
رانده به آوای قم، ز قم شد شیطان
تا که شود قم، حریم محترم تو
مدح تو تنها نبوده عادت «میثم»
بوده از آغاز، این عبادت «میثم»