خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
پیراهنی که خون تو آغشته اش بود
پیراهنی که خون تو آغشته اش بود
هرگز نشسته ام نرود عطر و بوی تو
دارم هنوز با خودم از کوچه های شام
سنگی که خورد بر سر نیزه به روی تو
چون آفتابِ بر لبِ بامم که مثل تو
مانده به زیر صورت خورشید پیکرم
ای تشنه لب بیاد ترکهای لعل تو
لب تشنه مانده ام به نفسهای آخرم
دل پاره پاره از همه طعنه های شام
پایم هنوز آبله دار از شتابهاست
جا خوش نموده بر بدنم جای سلسله
ردی است بر تمام تنم از طنابهاست