خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
همه ی گلستان مرا با لب تشنه چیدند
همه ی گلستان مرا با لب تشنه چیدند
به پیش من حسین و عباسم و سر بریدند
وای از دل حسین(3)
ای طبیب دل غمدیده ی غم پرور من
نظری کن به تن خسته ی در بستر من
آنچنان آتش هجران تو سوزاند مرا
که بجا مانده فقط بعد تو خاکستر من
وای از دل حسین(3)
پیش از آنی که اجل بر سر من سایه زند
تو بیا بار دگر سایه فکن بر سر من
یاد داری بدنت در یم خون بوسیدم
به تلافی همان بوسه بیا در بر من
نه فقط بر لب من نام تو جاری است حسین
بخدا ذکر تو گوید همه ی پیکر من
وای از دل حسین(3)
علم اگر از دست علمدار زمین نمی خورد
دگر کسی به زیر تازیانه ها نمی مرد
ای علمدار به خون غوطه ورم کو علمت
به روی خاک که بنموده مکان
از ستمت
فرش سم فرس از کینه شده پیکر تو
عوض آنکه گذارند سر اندر قدمت
عذر بی دستی تو رفع کند خجلت آب
خیز تا نزد رقیه برم اندر حرمت